เข็มทิศ ปกติเค้าใช้บอกทิศเรา  เหนือ-ใต้-ออก-ตก 

จะได้เดินไปถูกทาง .................ไม่หลง

เอ   ถ้าเป็นเข็มทิศชีวิตหล่ะ

..............................................................

 มันคงบอกได้ว่าชีวิตเราควรดำเนินไปอย่างไรถึงจะถูก ถึงจะดี  แบบถูกทาง

 ที่เกริ่นมาทั้งหมดก็จะนำเข้าหนังสือเล่มนึง  ที่กำลังอ่านอยู่  “เข็มทิศชีวิต”

เขียนโดยคุณฐิตินาถ ณ พัทลุง

ขอบอกว่า  อ่านแล้วโดนสุดๆเลย 

 

เคยได้ยินประโยคนี้มั้ย  “หนังสือแค่เล่มเดียว  อาจเปลี่ยนแปลงชีวิตทั้งชีวิตของคนๆหนึ่งได้”

นี่เป็นเหตุผลนึงที่เรายอมลงทุนควักกระเป๋าซื้อหนังสือได้บ่อยกว่าดูหนัง

 

แต่ก็มีหนังดีๆที่เปลี่ยนชีวิตคนได้เหมือนกันนะ

สำหรับเรา  ต้องเรื่องนี้เลย Legally Blonde  

แปลกใจอะดิ อุอุ      เรื่องนี้ตลกจะตาย  จะไปได้สาระอะไร(ละฟะ)

 

ไม่รู้ดิ  เวลาเราท้อแท้นะ  เราจะนึกถึงตอนนางเอกElleไปงานparty

โดนล้อ โดนดูถูกว่าผู้หญิงผมบลอนด์เหรอ  จะมาเรียน law school

เจ๊แกพุ่งกลับบ้านมาซื้อโน๊ตบุ๊ค  แล้วก็มุอ่านหนังสือเลย

 

มันฝังใจเรามาก  ว่าอย่ายอมแพ้ต่ออุปสรรค  สิ่งที่ใครๆคิดว่าเราทำไม่ได้  แท้จริงแล้ว

เราอาจทำได้ดีกว่าใครๆ  ถ้าเราพยายาม  (ขอแค่เวลาให้ชั้นได้ทำเติมที่ก่อนเถอะ)

 

 เพื่อนๆหล่ะ  หนัง/หนังสือ เรื่องไหนเป็นเสมือนเข็มทิศเตือนใจได้บ้าง

 

ปล.   1) ตอนแรกจะเล่าเกี่ยวกับหนังสือนะ  แต่มาเป็นหนังได้ไงไม่รุ    

             อิอิ   อาจเป็นเพราะ  

 "ไม่มีเข็มทิศตอนเขียน   เลยหลงประเด็นเลยตู"

         2) เพื่อนๆว่าตัวหนังสือในบล็อกเรามันใหญไปรึเปล่าอะ  (คือ  เราชอบของหญ่ายยอ่ะ)

 

 

This particular joke won an award for the best joke in
a competition organized in Britain and this joke was
sent by an Indian:

One Chinese person walks into a bar in America late
one night and he saw Steven Spielberg.

As he was a great fan of his movies, he rushes over to
him, and asks for his autograph.

Instead, Spielberg gives him a slap and says, "You
Chinese people bombed our Pearl Harbor, get outta
here."

The astonished Chinese man replied, "It was not the
Chinese who bombed your Pearl Harbor, it was the
Japanese".

"Chinese, Japanese, Taiwanese, you're all the same,"
replied Spielberg.

In return, the Chinese gives Spielberg a slap and
says, "You sank the Titanic, my forefathers were on
that ship."

Shocked, Spielberg replies, "It was the iceberg that
sank the ship, not me."

The Chinese replies, "Iceberg, Spielberg, Carlsberg,
you're all the same."

 

 

 

แหะ แหะ

มิตรแท้แฟนบล็อก  อ่านหัวเรื่องแล้วไม่ต้องต๊กกะใจไป  เรายังไม่ได้ไปเรียนต่อร๊อกกก 

แค่ติดตามมายแด็ดดี้ไปท่องเที่ยวระยะสั้นๆเท่านั้น

 

แถมวีซ่าก็ยังไม่ผ่านเลยอุอุ  อาจจะไม่ได้ไปก็ได้  เพราะวีซ่าเมกานี่ขึ้นชื่อเลยว่าหินสุดๆ มีผู้คนมากต่อมากแล้วที่ต้องผิดหวังกับการขอวีซ่าไปประเทศนี้  (ช่างน่ารันทด)

 

เราต้องขอวีซ่าประเภท J2แหละ  J2คือพวกผู้ติดตาม J1 นั่นเอง  J1คืออะไร  J1ก็คือวีซ่าของพวกที่ได้ทุนไปเรียนฟรี ไปทำงานวิจัย  นักเรียนแลกเปลี่ยน  อะไรทำนองนี้  พอดีพ่อเราเป็นJ1  เราเลยเป็นJ2

 

ทีนี้  การขอวีซ่าไปเมกานี่  เค้าต้องจัดการซื้อ pin ก่อน  ซื้อpinเพื่อเข้าเวบไปจองวันสัมภาษณ์ตัวต่อตัวกับเจ้าหน้าที่สถานทูต  ของเราซื้อพินแล้ว  ราคา400บาทขาดตัว  แต่ยังไม่ได้จองวัน  เพราะว่าพอเข้าไปนะ  เค้าบอกว่า J2 ต้องมีฟอร์ม DS2019  เราก็เง็งเลยอะ  ไรฟะ  ไม่รู้จัก  ชื่อยาวจิง

 

 

ทำไงได้  ก็ต้องพึ่งเวบที่รัก  pantip.com/klaibaan  เลยค่ะ  ไม่ได้เข้าไปโพสท์หรอก  ผู้ใช้งานเป็นอย่างเราจะไม่ตั้งกระทู้สุ่มสี่สุ่มห้าให้คนอื่นเค้าว่าได้หรอกค่ะ  เราต้องsearch ดูซะก่อนว่ามีคนเคยถามคำถามแบบนี้มั้ย  ก็serach เลยจ๊ะ  เจอมาเพียบ  อ่านไปอ่านมาได้ความ(แบบเดาผสมด้วยอะน่ะ) ว่ามันคือเอกสารที่ว่าด้วยการรับรองจากสถาบันที่ส่งนักเรียนทุน/คนดูงาน  เพื่อระบุว่าบุคคลคนนั้นเป็นนักเรียน  หรือเป็นผู้ติดตามไปจริงๆนะ

 

 

เราก็เลยโทรศัพท์หามายแด็ดดี้เลยว่า  พ่อพ่อขอDS2019 เผื่อหนูด้วยนะจ๊ะ  ซึ่งพ่อก็ดูงงๆอยู่  เพราะตัวพ่อเราเองนั้นก็ยังไม่เริ่มทำเลย  แถมมีเจ้าหน้าที่เค้าคอยจัดการให้  พ่อเลยบอกเดี๋ยวพ่อโทรไปถามให้ละกัน  คืนนี้แหละเราจะโทรถามอีกรอบว่าเป็นไงบ้าง

 

อืมๆ  ตอนsearch หา DS2019  เราบังเอิญไปเจอบล็อก บล็อกนึงแหละเค้าเป็นคนไทยที่ไปทำresearchอยู่ที่นิวยอร์ค  เค้าเขียนบล็อกเล่าเรื่องราวของเค้าในเมกาได้ฮามากๆ  เราอ่านติดต่อกันนานร่วม2ชม.  อ่านจนปวดตา  สนุกสุดๆ  หัวเราะอยู่คนเดียวซักพัก  ไม่ได้แล้วโว้ยต้องแบ่งปัน  อยากมีเพื่อนร่วมหัวเราะ  ส่งurlทางmsn ไปให้พี่ทิพย์  พี่ดุษ  ต่าย  แล้วก็คะยั้นคะยอให้อ่าน  วันนี้เจอจอยยังไปบังคับให้มันอ่านอีก  ผลปรากฏว่า  ต่ายชอบ  ต่อยบอกว่าอ่านรวดเดียวจบหมดเลยทั้งบล็อก(อึดนะนี่)  พี่ทิพย์ก็ชอบ เขียนอีเมลมาขอบคุณเราใหญ่ที่แนะนำ  จอยยังไม่รู้เพราะมัวเมาท์เรื่องเอ๋  เอ๋มันเพิ่งไปนิวซีแลนด์ตอนวันอาทิตย์ที่ผ่านมา  (ถ้าเปิ้ลผ่านมาเปิ้ลคงจำเอ๋ได้นะ  ที่เจอกันที่วัดพระแก้วหนะ)  อิอิ  อิ่มเอมจัง  เพื่อนๆมีความสุขอะฮั้นก็มีฟามสุขด้วยค่ะ 

 

อะอะ  นี่ไงlink ใครสนใจตามเข้าไปอ่านนะ

 

http://www.bloggang.com/viewdiary.php?id=itums&month=08-2006&date=08&group=1&blog=1

 

เราไปเมนท์ให้เค้าด้วยแหละ 1 อัน  จำไม่ได้แล้วว่าอันไหน

 

 

อืม  อีกเรื่องนึงที่เราต้องทำหลังจากที่ได้วันนัดหมายสัมภาษณ์วึซ่าเรียบร้อยแล้ว  คือการจองตั๋วเครื่องบิน  ทุกอย่างล้วนแล้วแต่เป็นเรื่องใหม่สำหรับเรา  เพราะว่าเราไม่เคย go abroad เลย  ยกเว้นประเทศเพื่อนบ้านเราเช่น ลาว กัมพูชา  แล้วก็มาเลเซีย

เนี๊ยะ  จะจองตั๋วก็พึ่งพี่ที่ออฟฟิศแหละ  เป็นพี่เลขาชื่อพี่อ้อ  เค้ารู้จักเอเจนซี่ที่ขายราคาถูก  เราบอกเราเอาถูกที่สุดไม่เกี่ยงสายการบินเลยค่ะคุณพี่  ที่ถูกที่สุดคือ cathey ไม่รู้สะกดงี้ปะนะ  ราคา 39000บาท   แต่เช้านี้หนิงบอกเราว่าคุณหมออั๋นหาได้ถูกกว่าอีก  แค่ 32000บาทเอง (อันนั้ลงที่ new york นะ)  (อั๋น  ถ้าผ่านมาช่วยคอนเฟิร์ม  แล้วก็สงเคราะห์เรา  ทิ้งเบอร์โทรไว้ให้ด้วยนะ  เราอยากได้ของถูกอะ)

 

 

แล้วก็เราอาจต้องขอจดหมายจากที่ออฟฟิศด้วยเพื่อรับรองว่าเราเป็นพนักงานที่นี่จริง  เรามีงานทำเป็นหลักแหล่ง  และพร้อมจะกลับเมืองไทยเสมอ  อันนี้  เอาไปเผื่องั้นแหละ เพราะเราเป็นJ1 ไม่ใช่ B2 พวกท่องเที่ยว  แต่ก็อย่างที่อ่านคำแนะนำจากในพันทิพย์ว่า  เอาไปมากดีกว่าเอาไปขาด  เผื่อเอาไว้ อุอุ

 

 

ตอนนี้เลยเห่อเรื่องไปเที่ยว  พับเก็บโครงการหายูไว้ก่อนซักพัก  จริงๆแล้วเราก็พอมีแคนดิเดทอยู่บ้างแล้ว  แต่ก็ต้องลองเสี่ยงสมัคร TA/TF อีก  ส่วนมากเป็นยูใน Pennsylvania เพราะเราคิดว่าตอนเราไปเที่ยวกับพ่อเราจะได้ไปเที่ยวเยี่ยมชมยูด้วย

 

มีทุนอันนึงก็น่าสนใจ (วิว  อ่านอยู่ไหม)  ทุนของ marshall university สมัครเป็น internship ซึ่งจะได้ฝึกงานที่มหาลัยด้วย  เราโทรไปคุยกับเค้ามา  เบ็ดเส็ดเราต้องจ่ายค่าที่พัก  ค่าเรียน ค่ากิน 12000US$ ต่อปี  เราก็กะว่าถ้าไปหางานทำเพิ่มก็คงพอลดหย่อนลงได้ซักอีกจำนวนนึง  ต้องไปเช็คว่า  เมืองที่มหาลัยตั้งอยู่  สามารถหางานทำได้หรือเปล่า  เป็นเมืองรึในป่า  อันนี้อาจต้องเข้าไปดูในเวบของยูหรือ www.50states.com 

แต่ แต่  เค้าต้องการคะแนนGMATด้วย 500   เราไม่มีหล่ะ  ยังไม่ได้สอบเลย  สงสัยต้องพิจารณาที่จะต้องสอบแล้วแหละ   

 

วันนี้  พอแล้วปวดตา  พูดมาซะยาวเลย  ค่อนข้างออกไปทางแนวบ่นๆ เพ้อเจ้อไปหน่อย  ให้อภัยกันนะ

  ไว้เจอกันใหม่จ๊ะ 

 

สาธุ  ขอให้ทุกอย่างลุล่วงไปด้วยดีเถอะ